Ég er ekki alveg viss hvernig eiginlega á að byrja þetta blogg. Þetta er 3 dagurinn minn hér í Tokyo og mér hefur ekki liðið nógu vel síðan ég kom hingað og langar meira en allt aftur heim til Íslands. 
Ég lenti í Tokyo á fimmtud. rétt fyrir hádegi, þegar ég var nýlent og var að bíða eftir töskunum, kom til mín stelpa sem spurði mig hvort ég væri íslensk því hún hafði séð passan minn, hún var ótrúlega fín og bauð hún mér að koma í íslendingafélagið hér í Tokyo, og ég ætti ekki hika við að hafa samband við hana ef ég vildi. Hún er semsagt að læra hérna í Tokyo og hefur verið hér í u.þ.b. ár. Eftir það þurfti ég að taka rútu til Tokyo og var ég sótt þar af alveg 3 manneskjum sem eru að vinna fyrir skrifstofuna sem ég er hjá. Þau voru ótrúlega næs og vildu allt fyrir mig gera. En ég hafði semsagt 10 min til að henda af mér töskunum gera mig til því ég var bókuð í 10 casting sama dag!
Ég get ekki lýst því hversu þreytt ég var eftir þennan dag var ekki komin heim í íbúð fyrr en um 10 um kvöldið. En það eru oftast 2-3 manneskjur með okkur og keyra okkur módelin í öll casting. Það tekur líka sinn tíma að komast milli staða þetta er svo rosalega stór borg. En fyrsta castingið mitt var fyrir undirföt, svo fór ég í eitt undarlegasta casting sem ég hef farið í en það var fyrir eitthvað mæðrablað og ég átti semsagt að vera að sækja um sem mamma í einhverri myndasyrpu, ég var látin fara í einhvern geðveikt mömmulegan kjól og svo kom ég inn í eitthvað herbergi fullt af litlum börnum og var tekin upp á video og eitthvað, stórfurðulegt
. En þetta var einn erfiðasti dagur í lífi mínu. Þegar ég kom svo heim í íbúð tók heimþráin við, mér leið svo illa enda alveg ein í ókunnu landi, ég er nefninlega alveg ein í íbúð! Ég eyddi mestu kvöldinu í að væla í mömmu og Sigurjóni og átti ég mjög erfitt með að sofa þá nótt. En það búa núna tvær pólskar stelpur fyrir neðan mig Karolina og Ewa. Það er ekkert varið í þessar stelpur, þær eru frekar leiðinlegar og halda sig algjörlega út af fyrir sig og tala saman pólsku, engin leið að ná til þeirra
. Ég er allavega alveg búin að gefast upp á að reyna að kynnast þeim eitthvað, þær eru lika bara mjög veikar, þær eru svo grindhoraðar að það er sjúkt. Svo borða þær ekki neitt allan daginn og tala um hvað þær þurfa að grenna sig og séu feitar og eitthvað bla bla. Í gær (föstud.) var ég svo sótt snemma og mikið af castingum þann dag líka. En ég gær kom þessi Ewa, við erum bara þrjár komnar eins og er en eiga fleiri eftir að koma. En dagurinn í gær byrjaði á að ég fór í fyrsta skipti uppá skrifstofuna og hitti Maro sem er konan sem rekur skrifstofuna. Í fyrstu virtist hún frekar fín. Svo átti ég að fara í bikini og láta mæla mig og taka myndir. Þau mældu mig allstaðar, úlnliðinn, hendurnar, lappirnar, fæturnar meiri að segja þurfti ég að finna út stærðina á puttunum mínum með svona hringjum!
En þegar Maro sá mig i bikini spurði hún mig : bíddu í hverju ertu eiginlega?? Hún var ótrúlega fúl út af því ég var í svörtum bikini buxum og grænum topp, henni fannst mjög ófullnægjandi að ég skildi ekki vera í setti og svo spurði hún mig hvort ég færi virkilega svona í sund! eins og þetta væri eitthvað fáránlegt. Svo talaði Maro líka einslega við mig um það að ég þyrfti að grenna mig, ég alveg HA? Hún sagði bara að ég yrði að grenna mig og byrja í dag að gera æfingar, hlaupa og borða minna
Ég alveg já hvað ef ég geri það ekki? Þá sagði hún að það kæmi bara ekki til mála annað ég yrði bara að gera eins og hún sagði mér að gera! Ég var alveg orðlaus, mér finnst ég alveg nógu grönn langar ekki að verða eins og anórexíu sjúklingur eða sumar af stelpunum hérna, það finnst mér bara hræðilega ljótt! Þannig mér er alveg sama hvað hún segjir ég ætla ekkert að grenna mig neitt fyrir hana eða borða minna, hún getur þá bara sent mig heim. Hún vissi náttla málin mín og nákvæmlega hvernig ég leit út áður en ég kom og svo segjir hún eitthvað svona. Svo sagði hún líka að ég hefði ekki fengið nein verkefni af þessum 10 castingum sem ég var í daginn áður. En hafði haft einhverja möguleika samt. En hún sagði að sumir hefðu sagt að ég þyrfti að æfa að pósa, ég var nefninlega beðin í einu castinginu að pósa eitthvað og ég vissi ekkert hvað ég átti að gera leið svo kjánlega eitthvað. Þannig Maro lét mig hafa stafla af einhverjum pósum og myndband um pósur sem ég þarf að stúdera og sýna henni svo á þriðjud. pósurnar aftur. Ég meina hvað er að? Mér finnst þetta svo kjánalegt og pínu óraunverulegt dáldið eins og america´s next top model. Ég allvega er ekki að fýla þessa konu.
Eftir öll castingin á föstud. var ég orðin svo svöng enda búin að vera í castingum allan daginn og við fáum ekkert hlé inná milli fáum stundum að skreppa rétt inní búð að kaupa eitthvað og borða í bílnum. Svo ég lét þau henda mér af rétt hjá subway, Ewa var þá mjög næs og bauðst til að koma með mér svo ég myndi rata heim. En Ewa vildi ekki fá sér neitt að borða, ég vissi að hún væri ekki búin að borða neitt allan daginn og ég spurði hana hvort hún væri ekki svöng og hún sagði jú. Þá spurði ég hana hvort hún vildi fara út að borða eitthvert annað kanski en hún alveg nei ég ætla ekki að borða neitt þangað til á Fimmtud. í næstu viku og ég er að reyna að standa við það! Ég var bara alveg í sjokki þegar hún sagði þetta
Hún er 17 ára og er svelta sig og hún er nú þegar að detta í sundur. Enda sagði ég bara við hana að mér fyndist það sjúkt. Hin pólska stelpan er eins hún er líka að svelta sig núna í nokkra daga. Ég bara nenni ekki að taka þátt í einhverju svona, þetta er ekki félagskapur sem ég er að sækjast eftir, þannig ég er ekkert að umgangast þessar stelpur. Umboðsmaðurinn okkar spurði svo hvort við vildum fara út að djamma í gær en ég hafði bara ekki orkuna í það og svo er félagskapurinn ekki svo skemmtilegur, en Ewa og Karolina fóru með.
Í dag er fyrst frídagurinn minn, ég svaf bara út og fór svo út (ein eins og venjulega) að skoða mig um, ég rata núna ágætlega í hverfinu mínu. Ég labbaði hjá Roppongi Hills og fór í eitthvað moll sem var geðveikt flott. Svo sá ég dýrabúð með litlum og sætum hvolpum inní til sölu, vorkenndi þeim svo mikið inní í einhverjum búrum það munaði svo litlu að ég hefði keypt einn. Svo var ég að labba á götunni þegar allt í einu kemur upp að mér einhver japani og spyr hvort ég sé að drífa mig í casting, ég alveg nei afhverju? Hann sagði þá að hann vildi endilega kíkja á kaffihús með mér ef mér væri sama, ég náttla laug að honum að ég væri að drífa mig að hitta einhvern, en svo var ég pínu villt og spurði hann hvort hann vissi hvar þessi gata væri og hann alveg já ég skal fylgja þér! Það var svo erfitt að losna við þennan fávita, hann líka sá að ég var með gsm og eiginlega reif gemsann af mér og stimplaði nr. sitt inná símann minn, hann fékk svo nr. hjá mér ekki út af því að ég sagði honum það því það stendur á símanum mínum og hann sá það
Í hvert skipti sem við löbbuðum framhjá kaffihúsi sagði hann viltu ekki koma hérna inn og ég skal bjóða þér uppá kaffi ég alveg nei takk þarf að drífa mig, hann hélt svo áfram og apyrja hvort ég vildi hitta hann í kvöld og eitthvað en ég sagðist bara vera mjög upptekinn, en hann var ekkert að fara að fara og ég vildi ekki að hann myndi fylgja mér heim svo hann vissi hvar ég byggji þannig það endaði með að ég stoppaði fór inní næstu fatabúð og sagðist vilja kíkja á föt ein
Þá loksins fattaði hann skilaboðin en ef hann hringir þá svara ég honum náttla ekkert. En ég var að enda við að tala við Nínu íslensku stelpuna og hún er bara einum of næs, hún skilur greinilega alveg hversu illa mér hefur liðið að vera hérna ein. En hún bauð mér að joina sér og vinkonu hennar út að borða í kvöld og eftir það hittum við einhvern íslenskan vin hennar og förum í eitthvað partí í kvöld. Mér hlakkar bara til að hitta einhverja íslendinga eða bara fólk yfirhöfuð sem vill borða eitthvað heheh...
Ég fór svo að versla aðeins inn áðan og guð minn góður hvað er erfitt að finna eitthvað, það er allt á japönsku veit oftast ekkert hvað ég er að kaupa eða borða. Ég átti t.d. í mestu vandræðum með að finna mjólk áðan. Á morgun er ég svo að fara í einhverja myndatöku sem tekur meiri hlutann af deginum og þarf ég þá að taka lestina ein. Á mánudaginn á ég svo frí aftur og ætla ég að reyna að gera eitthvað skemmtilegt. En núna held ég hafi glatt ykkur með nógu löngu bloggi þarf líka að fara hafa mig til og finna út úr lestunum til að fara að hitta Nínu og co.
p.s. Gaurinn sem var að bögga mig í dag var að enda við að hringja og spyrja hvort ég væri að fara að gera eitthvað í kvöld og ég sagði að ég væri upptekinn í kvöld og á morgunn, en hann sagðist samt ætla að hringja aftur á morgun
Núna veit ég samt hvað hann heitir í símaskránni þannig ég ætla ekki að svara honum meir! Hversu creepy er hægt að vera 
En endilega látið í ykkur heyra...
Kristín